رود از پاي صنوبرها، تا فراترها رفت.

دره مهتاب اندود، و چنان روشن كوه، كه خدا پيدا بود.

در بلندي‌ها، ما

دورها گم، سطح‌ها شسته، و نگاه از همه شب نازك‌تر.

دست‌هايت، ساقه سبز پيامي را مي‌داد به من

و سفالينه‌ انس، با نفس‌هايت آهسته ترك مي‌خورد

و تپش‌هامان مي‌ريخت به سنگ.

از شرابي ديرين، شن تابستان در رگ‌ها

و لعاب مهتاب، روي رفتارت.

تو شگرف، تو رها، و برازنده خاك.

سايه‌ها برمي‌گشت.

و هنوز، در سر راه نسيم.

پونه‌هايي كه تكان مي‌خورد.

جذبه‌هايي كه به هم مي‌خورد.