قطرۀ باران

تو چه می بینی در این مسیر پر رهرو و پایان پذیر خود؟.

اما من ... اما من تورا می بینم که در تمام لحظات مسیر خود تمامی پیکرت را چشم کردی و اطرافت را درون آن جای دادی. تو را می بینم که جدا شدی و تو را می بینم که می روی. این شتاب رفتن برای چیست؟ به اختیار روی یا به اجبار؟

می بینم که می شویی.

می بینم که می روی برای سیراب کردن.

می بینم که می روی برای سیلاب شدن، می بینم اشتیاقت را برای رفتن.

می بینم رفتنت را.

می روی بدون اینکه التفاتی کنی، چه به کسانی که به دیدارت می شتابند چه به کسانی که از پیشت می گریزند. رفتنت پر از اخلاص است. پر از هدف. پر از سادگی. پر از صلابت. می بینم که هنگام رفتن می رقصی.

می بینم که گاهی تند می روی و گاهی نرم و لطیف.

تو را سوار بر دوش باد می بینم.

گویی سوار بر قالیچۀ سلیمان فرمان می رانی که کجا بنشاندت.

می بینم که در میان جمع تنهایی.

می بینم که بارانی ولی فقط قطره ای از باران. و می بینم که قطره ای هستی ولی قطره ای از باران.

می بینم چشمانی را که برای احساس لذت وجودت بسته می شوند.

می بینم چهره هایی را که منتظر نوازشت می مانند.

می بینم دستانی را که برای فرودت دراز شده اند و گود.

می بینم که از سختی سنگ می جهی.

می شنوم فریادت را.

می بینم که مثل اشک فرشتگانی.

احساس می کنم که خنکای روحبخش تو بر جانها چه کامها روا می دارد.

می بینم که از تو لاله می روید. می بینم که از اخلاص و بی رنگی ات سبزه ها می روید. می بینم که وقتی می روی آفتاب پیدا نیست و شرم دارد از حضور.

می دانم که بهترین مزه ها را داری و نرمترین حرکات را.

شیواترین سخن تو در گوشم زمزمه ای افکند:

" لحظه های ناب حیات "